Ja, en toen mochten we los.
We trapten af met echte dogtags. Niet omdat het moest, maar omdat een standaard uitnodiging natuurlijk saai is. Stakeholders kregen er eentje op de mat. Nieuwsgierigheid: aangewakkerd. Missie geslaagd. Daarna kreeg iedere bezoeker een papieren dogtag als entreeticket. En door.
Geen slap canvas tasje dat drie dagen later onderin een kast verdwijnt. Gewoon een stevige rugzak. Petten. Mokken met karabijnhaak. Een eigen Noorderlink Live-versie van Boekje Pienter (Google dat maar). Spullen die je niet direct weggooit zodra je thuis bent.
En natuurlijk alles eromheen. Naamkaartjes, pennen, signing, locatieborden, dranghekdoeken, sandwichborden, banieren, vlaggen, photobooth en een heuse welkomspoort waar je niet omheen kon. Bekijk de foto’s maar.
Ons kantoor leek een paar weken lang verdacht veel op een distributiecentrum van Defensie.