Want maak je het te veel Noorderlink, dan voelt Defensie als een sponsor. Maak je het te veel Defensie, dan lijkt het ineens alsof HR-Noord-Nederland zich moet aanmelden voor een militaire training. Dus waar ligt de balans?
Hoe zorg je dat Noorderlink herkenbaar blijft, Defensie overal voelbaar is én iedereen denkt: daar wil ik bij zijn?
Dus pakten we een moderne versie van camouflage. De kleuren en herkenbaarheid van Noorderlink. Flikkerden daar een flinke dosis menselijkheid bij en jatten ook nog een eeuwenoud trucje van Leonardo da Vinci. Je weet wel, die iconische vingertoppen die elkaar nét niet raken.
Alles de blender in. Deksel erop. En daar kwam iets uit wat precies goed voelde. Niet te veel Noorderlink. Niet te veel Defensie. Maar een merk dat beide werelden bij elkaar bracht.
We trapten af met echte dogtags. Niet omdat het moest, maar omdat een standaard uitnodiging natuurlijk saai is. Stakeholders kregen er eentje op de mat. Nieuwsgierigheid: aangewakkerd. Missie geslaagd. Daarna kreeg iedere bezoeker een papieren dogtag als entreeticket. En door.
Geen slap canvas tasje dat drie dagen later onderin een kast verdwijnt. Gewoon een stevige rugzak. Petten. Mokken met karabijnhaak. Een eigen Noorderlink Live-versie van Boekje Pienter (Google dat maar). Spullen die je niet direct weggooit zodra je thuis bent.
En natuurlijk alles eromheen. Naamkaartjes, pennen, signing, locatieborden, dranghekdoeken, sandwichborden, banieren, vlaggen, photobooth en een heuse welkomspoort waar je niet omheen kon. Bekijk de foto’s maar.
Ons kantoor leek een paar weken lang verdacht veel op een distributiecentrum van Defensie.
En terecht. De sprekers waren raak. De workshops zaten vol. Het eten was goed. De gesprekken nog beter. En de eindshow maakte het geheel helemaal af. Dankzij de bezielen leiding van Blend Creative Events.
Het enige wat we niet in de vingers hadden was het weer. Dat deed af en toe z’n eigen ding.
Maar verder stond het als een huis. Een merk, een terrein en een ervaring die precies deden wat ze moesten doen. Mensen inspireren, verbinden en nog lang bijblijven.
Of we er over twee jaar weer bij zijn? Wie weet.
Want maak je het te veel Noorderlink, dan voelt Defensie als een sponsor. Maak je het te veel Defensie, dan lijkt het ineens alsof HR-Noord-Nederland zich moet aanmelden voor een militaire training. Dus waar ligt de balans?
Hoe zorg je dat Noorderlink herkenbaar blijft, Defensie overal voelbaar is én iedereen denkt: daar wil ik bij zijn?
Dus pakten we een moderne versie van camouflage. De kleuren en herkenbaarheid van Noorderlink. Flikkerden daar een flinke dosis menselijkheid bij en jatten ook nog een eeuwenoud trucje van Leonardo da Vinci. Je weet wel, die iconische vingertoppen die elkaar nét niet raken.
Alles de blender in. Deksel erop. En daar kwam iets uit wat precies goed voelde. Niet te veel Noorderlink. Niet te veel Defensie. Maar een merk dat beide werelden bij elkaar bracht.
We trapten af met echte dogtags. Niet omdat het moest, maar omdat een standaard uitnodiging natuurlijk saai is. Stakeholders kregen er eentje op de mat. Nieuwsgierigheid: aangewakkerd. Missie geslaagd. Daarna kreeg iedere bezoeker een papieren dogtag als entreeticket. En door.
Geen slap canvas tasje dat drie dagen later onderin een kast verdwijnt. Gewoon een stevige rugzak. Petten. Mokken met karabijnhaak. Een eigen Noorderlink Live-versie van Boekje Pienter (Google dat maar). Spullen die je niet direct weggooit zodra je thuis bent.
En natuurlijk alles eromheen. Naamkaartjes, pennen, signing, locatieborden, dranghekdoeken, sandwichborden, banieren, vlaggen, photobooth en een heuse welkomspoort waar je niet omheen kon. Bekijk de foto’s maar.
Ons kantoor leek een paar weken lang verdacht veel op een distributiecentrum van Defensie.
En terecht. De sprekers waren raak. De workshops zaten vol. Het eten was goed. De gesprekken nog beter. En de eindshow maakte het geheel helemaal af. Dankzij de bezielen leiding van Blend Creative Events.
Het enige wat we niet in de vingers hadden was het weer. Dat deed af en toe z’n eigen ding.
Maar verder stond het als een huis. Een merk, een terrein en een ervaring die precies deden wat ze moesten doen. Mensen inspireren, verbinden en nog lang bijblijven.
Of we er over twee jaar weer bij zijn? Wie weet.
Met confetti en positieve vibes. Ja, letterlijk. Want overal waar Leeuwarden aan nieuwe ontwikkelingen begint, strooien we confetti. Zo weet iedereen dat er op verschillende plekken wordt gewerkt én vieren we samen de start, tussentijdse hoogtepunten en het eindresultaat. En daar mag iedereen van meegenieten!
Met confetti en positieve vibes. Ja, letterlijk. Want overal waar Leeuwarden aan nieuwe ontwikkelingen begint, strooien we confetti. Zo weet iedereen dat er op verschillende plekken wordt gewerkt én vieren we samen de start, tussentijdse hoogtepunten en het eindresultaat. En daar mag iedereen van meegenieten!
🩸Sleurend aan zijn ziekenhuisbed vraagt Ali voorbijgangers om hem te helpen, want niets doen is geen optie! Als mensen hem eenmaal helpen gaat hij het gesprek aan „Denkt u weleens na over hoe de zorg er over een paar jaar uit kan zien en of u daar nog wel terecht kunt?”, vraagt hij. Aan het bed hebben we microfoons vastgemaakt en er lopen meerdere cameramannen om het bed heen om de gesprekken te filmen. Naast de binnenstad van Groningen, gingen we ook naar Winschoten om daar aandacht te vragen.
Door met het ziekenhuisbed door de centra te rijden wilden we met deze guerrilla actie aandacht voor de snel verslechterende staat van de zorg en algemene gezondheid van veel bewoners creëren. De vraag wordt namelijk steeds groter, maar de capaciteit groeit niet genoeg mee. Daarnaast is het vooruitzicht door o.a. vergrijzing en het toenemend aantal inwoners met overgewicht in de provincie niet best. Het risico is dat mensen die hulp nodig hebben, die op een gegeven moment niet meer kunnen krijgen.
De actie werd een succes! Vele indrukwekkende gesprekken zijn gevoerd en het werd breed opgepakt door diverse media.
Check gezondgroningen.nl voor meer informatie.
🩸Sleurend aan zijn ziekenhuisbed vraagt Ali voorbijgangers om hem te helpen, want niets doen is geen optie! Als mensen hem eenmaal helpen gaat hij het gesprek aan „Denkt u weleens na over hoe de zorg er over een paar jaar uit kan zien en of u daar nog wel terecht kunt?”, vraagt hij. Aan het bed hebben we microfoons vastgemaakt en er lopen meerdere cameramannen om het bed heen om de gesprekken te filmen. Naast de binnenstad van Groningen, gingen we ook naar Winschoten om daar aandacht te vragen.
Door met het ziekenhuisbed door de centra te rijden wilden we met deze guerrilla actie aandacht voor de snel verslechterende staat van de zorg en algemene gezondheid van veel bewoners creëren. De vraag wordt namelijk steeds groter, maar de capaciteit groeit niet genoeg mee. Daarnaast is het vooruitzicht door o.a. vergrijzing en het toenemend aantal inwoners met overgewicht in de provincie niet best. Het risico is dat mensen die hulp nodig hebben, die op een gegeven moment niet meer kunnen krijgen.
De actie werd een succes! Vele indrukwekkende gesprekken zijn gevoerd en het werd breed opgepakt door diverse media.
Check gezondgroningen.nl voor meer informatie.